ΔΗΜΗΤΡΑ
Θεά της Γεωργίας.
Αδερφή του Δία και μητέρα της βασίλισσας του Κάτω Κόσμου, Περσεφόνης.
Η Δήμητρα, μπορεί να μην παντρεύτηκε ποτέ,
αλλά η ερωτική της ζωή ήταν πλούσια και καθόλου πληκτική.
Εξ' άλλου τι θεά της Γεωργίας θα ήταν χωρίς σπορά και καρποφορία;
Δεν θ' αναφέρουμε εδώ, όλα της τα ερωτικά επιτεύγματα, εκτός από τα βασικότερα,
αυτά δηλαδή που καθόρισαν την ζωή και την πορεία της.
Από τον Δία η Δήμητρα γέννησε την Κόρη και τον Ίακχο και από τον Τιτάνα Ιάσιο, τον Πλούτο.
Φαίνεται πως η ομορφιά της Κόρης ξετρέλανε τον Άδη, που την ζήτησε από τον Δία.
Όμως ο Ζευς, φοβούμενος αφ' ενός την αντίδραση της Δήμητρας,
αν άφηνε τον Πλούτωνα να πάρει την Κόρη στον Κάτω Κόσμο και
αφ' ετέρου να αρνηθεί την Κόρη στον αδερφό του,
δεν έδωσε μεν επίσημα την άδειά του για τον γάμο,
αλλά ενθάρρυνε έμμεσα τον Άδη να κλέψει την κοπέλα.
Έτσι κάποια μέρα που η Κόρη μάζευε λουλούδια με τις φίλες της στην Ελευσίνα,
ο Πλούτων όρμησε, την άρπαξε και βάζοντας την στο χρυσό του άρμα,
την οδήγησε στο σκοτεινό του βασίλειο.
Η Δήμητρα απελπισμένη αναζητούσε την Κόρη εννιά μέρες κι εννιά νύχτες,
νηστική και διψασμένη, φωνάζοντας διαρκώς τ' όνομά της.
Τότε η Εκάτη την πληροφόρησε για την αρπαγή και την προδοσία του Δία και
η Δήμητρα οργισμένη, απαγόρευσε στα δέντρα και τα φυτά να παράγουν καρπούς,
μέχρι να γυρίσει κοντά της η αγαπημένη της Κόρη. Ο Ζευς,
μπροστά στον επικείμενο αφανισμό του ανθρώπινου γένους,
υποσχέθηκε στην Δήμητρα να της επιστραφεί η Κόρη,
αρκεί να μην είχε φάει από την τροφή των νεκρών.
Η Κόρη όμως είχε δοκιμάσει εφτά σπόρους ροδιού από το περιβόλι του Άδη και
προκειμένου να της πάρουνε πάλι το παιδί της,
η Δήμητρα απείλησε ότι δεν θα σήκωνε την κατάρα της από την γη.
Έτσι ο Ζευς για να μπορέσει να συμβιβάσει τα πράγματα όρισε να μένει η Κόρη στον
Κάτω Κόσμο 3 μήνες και τους άλλους 9, να τους περνάει με την μητέρα της.
Η Κόρη, ονομάζεται Περσεφόνη, που σημαίνει "αυτή που φέρνει την καταστροφή",
από την απελπισία της μητέρας της που καταστρέφει τα πάντα όταν την χάνει.
Έτσι 3 μήνες, υπάρχει ο χειμώνας, όταν η Δήμητρα θρηνεί για την απουσία της κόρης της και
τα πάντα νεκρώνουν στη γη. Κι ύστερα, όταν η Περσεφόνη ανεβαίνει στον Πάνω Κόσμο,
έρχεται η άνοιξη με την αναγέννηση και οι άλλες εποχές με την καρποφορία.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *